ค่ำคืนที่สอง.. ที่ฉันต้องขาดเธอไป

ค่ำคืนนี้ไม่ต่างอะไรกับค่ำคืนแรก.. ฉันเหงา ฉันเศร้า ฉันคิดถึงเธอ.. อยู่ตลอดเวลา

แม้ไม่เคยเจอกัน แต่ความผูกพันเหล่านี้มันมาจากไหนกันนะ...

ในหัวมีแต่คำถามที่วนเวียน ..

เธอเกลียดฉัน.. หรือเธอกำลังเดินทาง..ไปแล้วกันแน่..

แล้วทำไม.. ถึงไม่อยากแม้จะโทรร่ำลาฉันบ้างเลยหรอ?

ฉันมันไม่มีค่าแม้แต่ให้เธอได้ร่ำลาเลยใช่ไหม?

หรือมันเป็นเวรกรรมที่ฉันก่อไว้.. กับใครบางคน.. แล้วก็จึงได้มาทรมานแบบนี้..